Podróże w czasie potrafią być całkiem przyjemne, szczególnie jeśli nie trzeba przy okazji ratować świata przed kolejną katastrofą. Nintendo postanowiło zafundować mi taką wycieczkę do przeszłości i przypomnieć czasy, kiedy po raz pierwszy przemierzałem Hyrule. Co prawda tym razem nie potrzebowałem do tego okaryny, ale sentymentalna podróż okazała się całkiem udana.
Nie ukrywam jednak, że od samej zapowiedzi podchodziłem do tego projektu z pewnym dystansem. Czy naprawdę potrzebowaliśmy kolejnego odświeżenia The Legend of Zelda: Ocarina of Time? Tym bardziej że gra doczekała się już uwspółcześnionej wersji na Nintendo 3DS, a w kolejce czeka przecież kilka innych klasyków, które chętnie zobaczyłbym w nowej odsłonie. Czy Nintendo miało dobry powód, by ponownie sięgnąć po przygody Linka? I przede wszystkim, czy po tylu latach Ocarina of Time nadal potrafi oczarować, a wprowadzone zmiany sprawiają, że warto ponownie wyruszyć do Hyrule?
Hyrule w różowych okularach. Wróć, to nie sen, to jawa!
To, co jako pierwsze rzuca się w oczy, to oczywiście grafika. Oryginał, ze względu na swoją surowość (w końcu były to czasy pierwszych trójwymiarowych gier), był baśnią przeplataną mrokiem, w której dużą rolę odgrywała nasza wyobraźnia. Bo jeśli dziś zestawimy sobie rzeczywisty wygląd Zeldy z Nintendo 64 z tym, co zachowało się w naszych wspomnieniach, to pewnie szybko okaże się, że pamiętamy ją znacznie ładniejszą, niż była w rzeczywistości. Teraz wszystko mamy podane jak na tacy i nie musimy już dopowiadać sobie, że prosty zlepek polygonów to potwór, który straszy nas samym oddechem.
Dzisiaj wszystko stara się robić za nas, więc coraz mniej miejsca zostaje na tworzenie własnych, niekoniecznie realistycznych wyobrażeń o świecie gry. Nintendo zaserwowało nam jednak takie podanie na tacy, że sama taca cieszy oczy swoim przepychem. Z ekranu wylewa się barwny świat, bogaty w detale i zamieszkany przez świetnie przygotowane modele postaci, które nie tylko dobrze wyglądają, ale też zostały znakomicie zanimowane. Początkowo pierwszy zwiastun wydawał mi się jakiś dziwny, a oprawa wizualna nie do końca mnie przekonywała. Trochę zalatywało mi to internetową twórczością, w której domorośli twórcy przygotowywali własne remake’i na silniku Unreal Engine, a gawiedź krzyczała: „Nintendo, hire this man!”. Na szczęście jestem stary i głupi, więc po zobaczeniu gry na własne oczy musiałem zweryfikować swój osąd. To po prostu zupełnie inny poziom niż fanowskie projekty i, co najważniejsze, udało się zachować duszę oryginału.
Sporo wrażenia robi również dbałość o detale wyposażenia postaci. Wystarczy przyjrzeć się zwykłemu strażnikowi, by dostrzec realistyczną fakturę zbroi płytowej i naturalnie odbijające się od niej światło. Ciekawym zabiegiem jest zestawienie stylizowanych postaci z niemal fotorealistycznymi lokacjami. Jak zdradzili twórcy w jednym z wywiadów, zależało im na uzyskaniu efektu lalek umieszczonych na scenografii rodem ze starych filmów fantasy. Nie jest to może zupełnie nowatorskie podejście, ale trzeba przyznać, że efekt końcowy robi wrażenie. Szczególnie że nawet na tak niepozornym sprzęcie, jak Switch 2 efekty cząsteczkowe i zabawa światłem potrafią przykuć wzrok. Na szczególne wyróżnienie zasługuje mgła, która spowija naszego bohatera i sprawia, że takie miejsca jak Forest Temple zyskują jeszcze większą głębię i oniryczny charakter. Nowa oprawa dodatkowo uwypukla baśniowy mrok, który zawsze był ważną częścią Ocarina of Time. Niektóre lokacje, jak choćby zamek Ganondorfa, przywodzą wręcz na myśl produkcje dark fantasy pokroju Demon’s Souls.
Nie tylko okaryna przenosi w czasie
Nie można też zapomnieć o płynności. Gra działa w stabilnych 60 klatkach na sekundę, dzięki czemu animacje i ruch kamery prezentują się znacznie lepiej. Po latach możemy wreszcie podziwiać Hyrule bez oglądania slajdów, które na Nintendo 64 potrafiły udawać rozgrywkę. A mimo tych wszystkich technicznych niedoskonałości oryginał i tak skradł serca milionów graczy.
Ocarina of Time ma, przynajmniej dla mnie, jedną z najbardziej ikonicznych ścieżek dźwiękowych w całej serii. Motyw z Forest Temple to na zawsze będzie mój ulubiony utwór spośród wszystkich dungeonów. Dziwny, tajemniczy, zwiastujący coś pokręconego i nieznajomego, za każdym razem potrafi wywołać gęsią skórkę. Skoro twórcy dali radę w kwestii grafiki, nie mogli też dać ciała muzycznie. I to jest fakt! Wszystko wybrzmiewa z odpowiednią pompą, melodie wygrywane na okarynie jak zawsze sprawiają frajdę, a całość pozostaje wierna oryginałowi. Soundtrack jest na tyle magiczny, że aż funduje mi podróż w czasie do momentu, kiedy po raz pierwszy sięgnąłem po Okarynę Czasu. Ech, nostalgia to potężna rzecz.
A skoro już jesteśmy przy dźwiękach, warto wspomnieć o jeszcze jednej nowości. Tym razem Hyrule zamieszkały osoby, które mówią po polsku! Nie oznacza to jednak pełnego dubbingu, bo lokalizacja obejmuje wyłącznie teksty. Zresztą nie wszystkie dialogi są w pełni udźwiękowione. Zdarza się, że postać zaczyna coś mówić, ale po chwili pozostaje nam już tylko czytanie kolejnych kwestii i przeklikiwanie ich we własnym tempie.
Sama lokalizacja wypada jednak naprawdę dobrze. Widać, że tłumacze nie ograniczyli się do wiernego przekładania angielskich kwestii, ale włożyli w swoją pracę sporo serca i dodali od siebie kilka smaczków. Przyznam, że zobaczenie napisu „Nowa gra” na tytułowej planszy Zeldy wywołało u mnie dziwne, ale bardzo pozytywne uczucie. Tłumaczenie świetnie oddaje charakter poszczególnych postaci i miejsc, a przy okazji wzbogaca je o drobne elementy, których próżno szukać w angielskiej wersji. Wystarczy wspomnieć Goronów, którzy wplatają w swoje wypowiedzi charakterystyczne „goro”, albo określenie „kamyczek”, którym zwracają się do Linka. Niby drobiazgi, ale właśnie takie rzeczy sprawiają, że polska wersja ma własny charakter.
Wygodniej, ale czy na pewno lepiej?
Zmiany objęły również sterowanie i kamerę, które działają teraz zdecydowanie lepiej. Link nie skacze już automatycznie, gdy dobiegnie do krawędzi, lecz wykonuje tę czynność po naciśnięciu dedykowanego przycisku. Początkowo miałem z tym trochę problemów. Z przyzwyczajenia biegłem w stronę przepaści, licząc, że bohater sam wykona odpowiedni ruch. Skończyło się oczywiście zimną kąpielą. Na szczęście dość szybko przestawiłem się na nowe rozwiązanie i dalsza zabawa stała się znacznie bardziej naturalna.
Dodano również integrację z ZELDA NOTES, która pozwala śledzić postępy i łatwiej zlokalizować miejsca, w których możemy jeszcze coś zrobić. To przydatne rozwiązanie, szczególnie gdy po dłuższej przerwie wracamy do gry i nie do końca pamiętamy, gdzie jeszcze warto zajrzeć.
Zmiany dotknęły także samych lokacji i lochów. W niektórych miejscach poprawiono rozmieszczenie elementów, dodano skróty, a także nowe lub większe platformy, dzięki którym poruszanie się jest wygodniejsze. Dobrym przykładem jest Deku Tree, gdzie zamiast strzelać w drabinę, musimy trafić w przełącznik. Ten jest znacznie łatwiejszy do zauważenia, więc nie musimy już tak długo zastanawiać się, co właściwie gra chce od nas w danym momencie. Nieznacznie zmodyfikowano również bossów, choć w ich przypadku są to raczej kosmetyczne poprawki niż gruntowne zmiany w starciach.
Dużą zmianą jest też mniej upierdliwa Navi. Słynne „Hey, Listen!” pewnie niejednego weterana Okaryny prześladowało jeszcze długo po wyłączeniu konsoli. Tym razem nasza wróżka przekazuje swoje uwagi w formie tekstowych chmurek, zamiast co chwilę przerywać nam przygodę. I choć to zdecydowanie wygodniejsze rozwiązanie, przyznam, że kiedyś chciałbym jeszcze usłyszeć jej „Hej, słuchaj!”. Ech, marzenia.
Pojawiło się również nowe miejsce, Hall of Fallen Foes, do którego możemy przenieść się, gdy Link utnie sobie drzemkę. Znajdziemy tam galerię pokonanych przeciwników, a także możliwość ponownego zmierzenia się z wybranym bossem. Podobne rozwiązanie pojawiło się już w wersji na Nintendo 3DS, ale tam mieliśmy do czynienia jedynie z prostym menu. Tym razem przygotowano pełnoprawną lokację, którą możemy swobodnie odwiedzać.
Ciekawostką jest również możliwość wykorzystania prawdziwej okaryny lub innego instrumentu. Gra potrafi przechwytywać dźwięki, które na nim wygrywamy, i rozpoznawać odgrywane melodie. Dzięki temu możemy spróbować wcielić się w Linka nie tylko za pomocą kontrolera, ale też prawdziwego instrumentu. To całkiem sympatyczny dodatek, szczególnie dla osób, które mają w domu okarynę.
Magia pozostała, ale nie wszystko jest idealne
Z jednej strony powrót do Hyrule był naprawdę przyjemnym doświadczeniem. Z drugiej jednak można było oczekiwać nieco bardziej kompletnego wydania, a przynajmniej dodatkowego trybu przygotowanego z myślą o weteranach serii. Brakuje mi przede wszystkim Master Questa. Twórcy mogli też pokusić się o dodanie trybu Hero, znanego z A Link Between Worlds, który zapewniłby nieco większe wyzwanie. Bo żeby gra była dobra, wcale nie musi być trudna. Oryginalna Okaryna moim zdaniem była pod tym względem dobrze wyważona. Trzeba było czasem trochę pogłówkować, żeby znaleźć rozwiązanie zagadki, ale rzadko spędzaliśmy nad nią, nie wiadomo ile czasu.
Nowa wersja jeszcze bardziej upraszcza rozgrywkę. Można odnieść wrażenie, że twórcy nieco za bardzo obawiali się, że współczesny gracz sobie nie poradzi. Większe i dodatkowe platformy podczas akrobacji, dłuższy czas na wydostanie się z lawy czy bardziej oczywiste przełączniki i punkty zaczepienia sprawiają, że wiele przeszkód pokonujemy teraz łatwiej. Wcześniej część z nich była znacznie naturalniej wkomponowana w otoczenie, a ich odnalezienie dawało więcej satysfakcji.
Dla weteranów główną motywacją do ponownego przejścia gry będzie przede wszystkim możliwość zobaczenia dobrze znanego świata w zupełnie nowych szatach i wyłapywania drobnych zmian. Czasem nawet takich, które trudno zaakceptować, jak skandaliczny brak obrazu Mario w zamku Zeldy! Abominacja! Dla nowych graczy to z kolei świetna okazja, żeby rozpocząć przygodę z jedną z najbardziej legendarnych odsłon serii. Nie muszą już walczyć z toporną kamerą czy niską płynnością animacji, tylko skupić się na przygodzie, zagadkach i pojedynkach z przeciwnikami. Do tego całość prezentuje się i brzmi naprawdę świetnie, będąc jedną z najładniejszych, a być może nawet najładniejszą grą na Switchu 2.
Podsumowanie
The Legend of Zelda: Ocarina of Time to wciąż magiczna przygoda, która dzięki odświeżonej oprawie, płynności i polskiej lokalizacji zyskała nowe życie. Dla nowych graczy jest to pozycja obowiązkowa natomiast weterani mogą ponownie odwiedzić Hyrule, ale nie muszą czuć presji, by robić to po raz kolejny. Szkoda jedynie, że zabrakło dodatkowego wyzwania, a część zmian jeszcze bardziej uprościła rozgrywkę. Mimo to powrót do Hyrule uważam za udany.
Plusy
- Odświeżona oprawa graficzna
- świetna płynność animacji
- klimatyczna ścieżka dźwiękowa
- bardzo dobra polska lokalizacja
- usprawnione sterowanie i kamera
- mniej nachalna Navi
- poprawki w lokacjach i lochach
- Hall of Fallen Foes
- zachowanie klimatu oryginału
Minusy
- Brak Master Questa
- brak dodatkowego trybu dla weteranów
- nadmierne uproszczenie zagadek i przeszkód
- zbyt oczywiste wskazówki i elementy otoczenia
- niewielkie zmiany w stosunku do poprzedniego wydania




