W XXV wieku po wojnie z kosmitami opancerzone roboty bojowe stały się czymś normalnym. Nasza mała grupka bohaterów trenuje sobie spokojnie w najnowszych modelach, gdy ich baza zostaje nagle zaatakowana. Nie pozostaje nam nic innego jak złapać za broń, pokonać przeciwnika i odkryć, w jaką to aferę zostaliśmy wciągnięci.

Grafika jest cóż… pixelowa i rodem z lat 90. Interfejs nie jest zbyt intuicyjny w pierwszym kontakcie i sporo informacji jest „zakopane” w różnego rodzaju menu lub podmenu. Na szczęście sama grafika jest całkiem czytelna, a małe ikonki obok naszych jednostek pozwalają nam łatwo zorientować się co i gdzie jeszcze możemy wykonać w naszej turze. Co ciekawe mapki, na których realizujemy kolejne zadania, są naprawdę całkiem spore.
Audio wypada dosyć pozytywnie. Muzyka przygrywająca nam w tle, choć dynamiczna i motywująca, to w pewnym momencie zaczęła mnie trochę męczyć. Nie wiem, czy to po prostu urok relatywnie krótkiej ścieżki, która zapętla się czy może po prostu już nie trafia do mnie ta 8-bitowa ścieżka. Odgłosy ataków i cała reszta, choć też wpisują się w te trochę już stare brzmienia, to dają radę.

Cała gra, jak i opowieść została podzielona na 16 części. Każda z misji stawia przed nami nieco inne warunki zwycięstwa oraz porażki, co zmusza do nieco innego działania. Czasem wystarczy wyeliminować jednego konkretnego przeciwnika na mapie (najczęściej dowódcę wrogich oddziałów), innym razem trzeba obronić jakieś jednostki czy obiekty na mapie, a czasem po prostu wystarczy specyfikować wszystko, co nie jest z nami.
Nasi bohaterowie w każdej turze mogą wykonać kilka czynności: ruch, atak, skorzystanie ze zdolności specjalnej, jeśli takową posiadamy. Każdy z pilotów posiada własne statystyki opisujące jak dobrze radzi sobie w walce w zwarciu i na dystans. Wraz z postępem fabuły do naszej małej grupki dołączą kolejne postacie, zdobędziemy nowe maszyny oraz uzbrojenie. Bardzo szybko zdobędziemy dostęp do „statku matki”, do którego możemy wrócić, aby dokonać napraw oraz zmienić konfigurację sprzętu jaki, ma dana maszyna. Statek matka przyniesie nam także dodatkową siłę ognia.

Postacie za udział w kolejnych wymianach ognia zdobywają doświadczenie, które w teorii wpływają na ich umiejętności walki. Ja, w praktyce, nie zauważyłem jakichś wielkich zmian. Niewątpliwie ciekawą mechaniką jest znany, chociażby z serii Fire Emblem – permadeath. Jeśli stracimy, którąś z postaci, to ta postać ginie naprawdę i nam pozostają dwie opcje: albo gramy dalej bez tej postaci albo wczytujemy wcześniejszy stan gry i powtarzamy misję.
Sama gra jest opakowana w pewnego rodzaju emulator. Pozwoliło to na dodanie kilku rzeczy powiązanych z QoL, np. „tryb turbo”, pozwalający przyspieszyć grę, co pozwoli np. na szybsze przewinięcie tury przeciwnika. Dodatkowo dodano też szybki zapis czy tryb rewind. W samym „opakowaniu” znalazło się też miejsce na dodanie małej galerii i instrukcji obsługi.

Ja z tą grą miałem trochę love-hate relationship. Po pierwszym rozczarowaniu, że gra to taki „emulowany” port, dałem porwać się rozgrywce. Zwłaszcza po tym, jak w końcu przeczytałem instrukcję, bo gra sama z siebie nic nie tłumaczy, i przyzwyczaiłem się do nieco nietypowego sterowania. Tutaj przycisk Y służył do potwierdzania wyborów, a A do cofania – na początku to było straszne. Potem miałem momenty, kiedy miałem tej pozycji serdecznie dość, bo gra wskakiwała dość szybko na wyższy poziom trudności, tylko po to, aby poczuć sporo satysfakcji, gdy w końcu udało się przegryźć przez misję bez strat własnych.

Nie jest to gra dla każdego i na pewno znajdą się osoby, które odbiją się od niej brutalnie czy to przez oprawę audio-video, sterowanie, czy ogółem „filozofię gier z lat 90”, gdzie gry potrafiły być bardzo bezwzględne i brutalne w stosunku do poczynań gracza. Ja, pomimo paru zgrzytów tu i tam, ogółem bawiłem się całkiem dobrze.
Podsumowanie
Vixen 357 zaskoczył mnie pod wieloma względami. Pewnego rodzaju rozczarowaniem było dla mnie zobaczenie, że gra jest po prostu "opakowana" w coś na kształt emulatora, który ją odpala. Z drugiej strony dzięki takiemu zabiegowi możliwe było wprowadzenie dodanie różnego rodzaju QoL i załączenie instrukcji obsługi. Sama rozgrywka dość szybko okazała się być wymagająca i wciągająca. Fani gier strategiczno-taktycznych, którzy lubią mechy, mogą poczuć się naprawdę usatysfakcjonowani. Choć jeśli oprawa prosto z lat 90 ubiegłego wieku cię przeraża, to może być to trudny orzech do zgryzienia.
Plusy
- opakowanie gry w "emulator" pozwalający na przyśpieszanie rozgrywki oraz jej cofanie oraz parę innych ułatwiających życie drobiazgów
- załączenie całej instrukcji w formie cyfrowej
- całkiem niezła fabuła
- permadeath
- wstawki fabularne pomiędzy kolejnymi misjami
Minusy
- gra "opakowana" w emulator
- trochę nieintuicyjna klawiszologia (np. Y do potwierdzania wyborów w grze i A do cofania)
- permadeath
