[Recenzja] Castlevania Belmont’s Curse

Czosnek drożeje, kołków osikowych brakuje. Jak żyć, panie Drakulo?

Z jednej strony fajnie urodzić się w rodzinie Belmontów. Uznane nazwisko, do biednych raczej nie należą, mają specjalne moce, potrafią walczyć i ubić niejednego komara. Z drugiej jednak strony co pokolenie trzeba użerać się z jakąś klątwą, a na domiar złego ten dziad, który nie przepada za czosnkiem i kołkami osikowymi, regularnie wraca, żeby uprzykrzyć wszystkim życie. Jak to się mówi, z rodziną dobrze wychodzi się tylko na zdjęciu. A skoro Dracula znów daje o sobie znać, pora sprawdzić, jak z kolejnym rozdziałem tej odwiecznej historii radzi sobie Castlevania: Belmont’s Curse.

Kto jest synem kogo?

Zanim przejdziemy do samej rozgrywki, warto uporządkować nieco rodzinne koligacje, bo w Castlevanii łatwo się w nich pogubić. Jeśli ktoś zastanawia się, kto jest czyim ojcem, matką, synem lub córką, to spokojna głowa! Nie trzeba będzie robić testów DNA i dokładnie studiować drzewa genealogicznego. Belmont’s Curse przenosi nas do 1499 roku, czyli 23 lata po wydarzeniach z Castlevania III: Dracula’s Curse. Wcielamy się w Rose Belmont, córkę Trevora Belmonta i Syphy Belnades, która przejmuje rodzinną pałeczkę, a właściwie bicz.

Bohaterka wraz z ojcem trafia do Paryża na wezwanie miejscowego biskupa. Jak widać, problemy z bezpieczeństwem na paryskich ulicach mają całkiem długą historię. Już w 1499 roku mieszkańcy musieli uważać na to, co czai się za kolejnym rogiem. I tym razem nie chodziło o kieszonkowców, a o znacznie bardziej dosłowne potwory. Co dokładnie sprowadziło na miasto te wszystkie nieszczęścia, pozostawię Wam do odkrycia. Pewnie jednak nikogo nie zaskoczy, że w całej tej historii macza kły pewien jegomość z Transylwanii. Skoro wiemy już kto z kim, co i jak, to sprawdźmy, jak Rose radzi sobie z prowadzeniem rodzinnego biznesu.

Nie taki Belmont zwinny, jak go malują

Prowadzenie rodzinnego biznesu wymaga jednak odpowiednich umiejętności. I choć Rose trudno nazwać platformingową bestią, to w eliminowaniu potworów radzi sobie już zdecydowanie lepiej. Zwinnością nie dorównuje Księciu Persji z The Rogue Prince of Persia, również stworzonemu przez Evil Empire. Jej ruchy są cięższe, animacje potrafią się dłużyć, a reakcje na polecenia nie zawsze są tak natychmiastowe, jak byśmy sobie tego życzyli. Jest to szczególnie odczuwalne podczas licznych sekcji platformowych, które wymagają precyzji i dobrego wyczucia czasu.

Na szczęście, gdy na drodze Rose stają przeciwnicy, sytuacja wygląda znacznie lepiej. Do dyspozycji mamy całkiem pokaźny arsenał broni, a każda z nich oferuje nieco inny styl walki. Dzięki temu możemy eksperymentować i dopasowywać sposób rozprawiania się z potworami do własnych upodobań. Ciekawie wypada również system Tarota, który pozwala ulepszać zaklęcia poprzez wykonywanie przypisanych im zadań, a także dostosowywać je do obranej strategii. Do tego dochodzą relikty zapewniające dodatkowe bonusy. Nie wszystkie okazują się równie przydatne, a część sprawia wrażenie dość przypadkowych dodatków. Gra nie straciłaby wiele, gdyby niektórych z nich po prostu zabrakło, ale sam pomysł na rozwój postaci daje sporo możliwości.

A te łatwo stracić, bo przedmieścia Paryża czy Zamek Drakuli potrafią zachwycić tym, co dzieje się w tle. I to nawet pomimo ograniczeń sprzętowych pierwszego Switcha. Płonące domostwa na tle katedry Notre-Dame czy cmentarz skąpany w jesiennej aurze skutecznie odciągają wzrok od głównej akcji. Tła są bogate w detale i składają się z kilku warstw, dzięki czemu poszczególne lokacje zyskują sporo głębi. Belmont’s Curse podzielono na kilka sekcji, z których każda ma własny, charakterystyczny sznyt. Aż chce się eksplorować kolejne zakamarki.

Eksplorovania zamiast metroidvanii

No właśnie, eksploracja. Można by w ciemno założyć, że skoro mamy do czynienia z odsłoną serii, która dała nazwę jednemu z członów gatunku metroidvania, to gra będzie wierna swoim korzeniom. Częściowo tak jest, ale Evil Empire postanowiło nieco uprościć tę formułę. Można wręcz powiedzieć, że zamiast klasycznej metroidvanii dostaliśmy jej lżejszą odmianę – eksplorovanię. Przede wszystkim mapa ma znacznie bardziej płaską strukturę. Poszczególne lokacje są w większości liniowo połączone, a okazji do wracania w odwiedzone już miejsca nie ma zbyt wiele. Backtracking ogranicza się głównie do poszukiwania dodatkowych znajdziek, więc rzadziej mamy poczucie, że zdobycie nowej umiejętności otwiera przed nami zupełnie nowe możliwości eksploracji. Same lokacje przypominają z kolei bardziej lochy z serii The Legend of Zelda. Przemierzamy kolejne obszary, rozwiązujemy napotkane przeszkody i zdobywamy przedmioty, które pozwalają nam dotrzeć do bossa. Nie oznacza to, że eksploracja jest nieudana, ale trudno mówić tu o tak rozbudowanej, wielowarstwowej strukturze, do jakiej przyzwyczaiły nas klasyczne metroidvanie.

Gotycki klimat w komiksowym wydaniu

Pod względem oprawy audiowizualnej Belmont’s Curse ma kilka mocnych argumentów. Grafika utrzymana jest w komiksowej stylistyce, a bohaterowie i przeciwnicy otrzymali ciekawe animacje. Największe wrażenie robią jednak same lokacje, o których wspominałem wcześniej. Wielowarstwowe tła, bogactwo detali i charakterystyczny klimat poszczególnych miejsc sprawiają, że nawet podczas walki trudno nie zerkać na to, co dzieje się w tle. Niestety, wersja na pierwszego Switcha nieco traci na uroku. Brakuje w niej części detali i efektów wizualnych dostępnych na mocniejszym sprzęcie, przez co niektóre lokacje nie prezentują się aż tak okazale.

Muzycznie również jest ciekawie. Ścieżka dźwiękowa łączy charakterystyczne dla serii gotyckie brzmienia ze współczesnymi wpływami, między innymi elektroniką. W większości utworów takie połączenie sprawdza się naprawdę dobrze, choć bardziej konserwatywni fani Castlevanii mogą kręcić na nie nosem. Mnie osobiście ten kierunek przypadł do gustu i dobrze komponuje się z klimatem całej przygody.

Nie wszystko działa jak należy

Pod względem technicznym Belmont’s Curse nie jest niestety pozbawione problemów. Grę ogrywałem na Switchu 2 i przez większość czasu liczba klatek pozostawała stabilna. Zdarzały się jednak sporadyczne spadki płynności, a przy jednym z bossów były one już bardzo wyraźne. Na pierwszym Switchu sytuacja wygląda jeszcze gorzej. Wspominałem wcześniej o uboższej oprawie wizualnej względem innych platform, a do tego dochodzi niewielki input lag, który w grze wymagającej precyzji nie jest szczególnie mile widziany. Szkoda również, że twórcy zrezygnowali z tradycyjnych scenek przerywnikowych. Zamiast nich historię poznajemy za pośrednictwem statycznych plansz.

Nie obyło się też bez błędów. Zdarzało się, że boss wyrzucał Rose poza teren walki. Na szczęście nie oznaczało to końca starcia, bo nadal mogliśmy go atakować. Pojawiały się jednak również poważniejsze problemy, przez które gra potrafiła wyrzucić mnie do głównego menu konsoli. W moim przypadku nie wiązało się to z utratą większej części postępów, ale inni gracze mogą nie mieć tyle szczęścia.

Jeśli chodzi o poziom trudności, początki potrafią dać w kość. Szczególnie wymagające są sekcje platformowe, które niekoniecznie kojarzą się z serią Castlevania. Przy dość ociężałym sterowaniu Rose łatwo o pomyłkę, a w konsekwencji kolejną śmierć. Sytuacji nie poprawia system leczenia oparty na losowym zdobywaniu fiolek z pokonanych przeciwników. Trudno więc zawsze zaplanować, kiedy i w jakim stopniu będziemy mogli uzupełnić zdrowie. Balans dostępnych narzędzi i mechanik nie jest może tragiczny, ale pozostawia trochę do życzenia. Co ciekawe, wraz z postępami i kolejnymi ulepszeniami gra staje się coraz łatwiejsza.

ŚREDNIAK
DeveloperEvil Empire
WydawcaKonami
Cena129 (eShop), 179 zł (pudełko)
Język polskiNie
WydaniePełna gra na karcie

Podsumowanie

Evil Empire poszło w swoją stronę z Castlevania Belmont's Curse i to można pochwalić. Nie obyło się bez zgrzytów, ale ogólnie przygoda była ciekawa i liczę, że developerzy dostaną szansę na poprawę swoich błędów w kolejnej części.

Plusy

  • Ciekawy system walki
  • zróżnicowany arsenał broni
  • rozwój zaklęć poprzez system Tarota
  • klimatyczne i wielowarstwowe lokacje
  • komiksowa oprawa graficzna
  • udane połączenie gotyckiej muzyki z elektroniką

Minusy

  • Ociężałe sterowanie Rose
  • wymagające sekcje platformowe
  • uproszczona eksploracja
  • mało przydatne relikty
  • losowy system leczenia
  • nierówny poziom trudności
  • spadki płynności i błędy techniczne
  • brak tradycyjnych scenek przerywnikowych
Kod otrzymany od: Zakup własny
Jak oceniamy →

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *